آوای عکسها
شانزدهم بهمنماه، در موزهی استیو کاشان، با جمعی از کودکان دور هم آمدیم تا به «صدای درون عکسهای استیو مککوری» گوش بدهیم.
این دورهمی، در امتداد پروژهی «ضربآهنگ» شکل گرفت؛ پروژهای که در موزه موسیقی تهران شروع شد تا به موسیقی کودک محور توجه شود. و به تازگی آن را در موزه موسیقی بوشهر هم برگزار کرده بودیم.
موضوع این دیدار ساده اما عمیق بود:
عکسها صدا ندارند، اما بعضی از آنها شنیده میشوند.
شما چه صدایی یا آوایی یا موسیقی از دیدن عکسها میشنوید !
در بازدید از عکسهای «خانهی استیو» در کاشان بچهها مکث کردند، نگاه کردند و گوش سپردند. هر کدام تجربهای متفاوت از شنیدن صداهای پنهان در تصویر داشتند.
یکی گفت: «من صدای باد و نسیم را شنیدم؛ و زبانی که نه ایرانی بود و نه آشنا، یک زبان خارجی.»
یکی از پسرها گفت: «من صدای جنگ و بمباران را در عکس شنیدم.»
یکی از دخترها گفت: «صدای جمعیت بود؛ هیاهوی آدمهایی که دور هم جمع شده بودند. آنقدر همهمه زیاد بود که هیچ صدایی بهتنهایی قابل تشخیص نبود.»
دیگری گفت: «من صدای باد را شنیدم؛ صدای گرد و خاکی که از زمین بلند میشد، میچرخید و مثل گردباد به هوا میرفت و لباسهای هندیِ دخترکان را تکان میداد.»
و یکی آرام گفت: «من صدای گریه شنیدم؛ صدای تمنای زنی که همسن مادربزرگم است و انگار دیگر خسته شده.»
و دیگری به موسیقی صدای آب در پارو زدن مرد قایقران گوش داده بود.
شنیدنهای تک تک کودکان شگفت انگیز بود.
شما به صدا عکسها گوش دادهاید؟!
.
تسهیلگر: شیوا خادمی
سپاسگزار آقای حسین فرمانی هستیم که مجموعهای را برپا کردند که توان تحقق این ایده را در خود داشت.
این دورهمیها در خانه استیو و در خانه لوسی ادامه خواهد داشت.
در صورت تمایل به حضور با ما تماس بگیرید.


































